Dagboek Willy Doreleijers 21 oktober 1944

Vannacht een geweldig harde ontploffing gehoord, waarvan niemand weet wat het geweest is.

Vader is weer naar St. Michielsgestel gefietst, op dezelfde wijze als postbeambte gecamoufleerd zoals eergisteren. We hadden nog distributiebonnen beschikbaar en je kon maar het beste wat levensmiddelen in voorraad hebben. Maar toch… de risico’s waren groot. Ook nu zaten we met spanning op zijn terugkomst te wachten. Om 12.30 uur was hij reeds behouden terug en kon hij ons zijn postzak met verrassingen laten zien: brood, margarine, jam, koffiesurrogaat en juspoeder. Van alles meerdere exemplaren. Het was een geruststelling, dat we nu, in geval van nood, niet uitsluitend op de centrale keuken aangewezen zouden zijn.

De voormiddag was zo rustig, dat we het waagden om ons eens lekker te wassen en te verschonen. Dat deed goed na zoveel weken. Doch wie zich voordemiddag niet gewassen had, kreeg ‘s middags geen kans meer, want toen werd er weer volop geschoten.

Van Anny, die ik vandaag weer zag, hoorde ik dat zij het zware eten niet goed kan verdragen, wat bij veel mensen voorkwam.

Op de avond hebben we weer ‘n kaartje gelegd, waaronder tussen 9 en 10 uur een zwaar kanon regelmatig werd afgeschoten, maar gelukkig in een richting van ons af. Het geluid kwam uit de kant van het kanaal of de Molenheide.